گفتنی

مدیریت مبتنی بر توهم

goftani — Thu, 24 Dec 2009 13:37:18 GMT

به گزارش روزنامه کیهان مورخ 1 دی 1388 توجه کنید : مطابق گزارش هاي خبرنگاران كيهان جمعيت تشييع كننده پيكر آقاي منتظري كه حداكثر حدود 5000 نفر تخمين زده مي شود، پس از تدفين پيكر ايشان بلافاصله متفرق شدند و اصلاح طلباني كه با هدف ايجاد «يك تجمع مردمي بزرگ» از تهران راهي قم شده بودند عملاً در دستيابي به هدف خود به طور كامل ناكام ماندند.

فارغ از چگونگی تنظیم خبرهای از این دست در روزنامه کیهان نباید فراموش کرد که در بسیاری از ادارات و ارگان‏های دولتی این چنین روزنامه‏هایی توزیع می‏شود و مثلا نمایندگان مجلس اصولگرا و یا تهیه کنندگان و نوسندگان برنامه‏‏های صدا و سیما و یا مسئولین رده‏های میانی نظامی که به اطلاعات محرمانه کمتر دسترسی دارند، احتمالا بر مبنای خبرهایی مشابه به مدیریت مسائل جاری می‏پردازند.

این بار خودم

goftani — Mon, 21 Dec 2009 18:35:18 GMT

این روزها همه به یکدیگر توهین می‏کنیم.

حتی خودم به دیگران

آرمان هایمان را پاس بداریم و .....

اتفاقا اینجانب آخرین جمعه از رمضان امسال را در میان کسانی حاضر شدم که جمعی از آنان با مشت‌های گره کرده به پیشوازم آمده بودند و برایم آرزوی مرگ داشتند. در مسیر پرهیاهویی که بایکدیگر همراه شده بودیم سیمایشان را مرور می‌کردم و می‌دیدم‌ که آن چهره‌ها را دوست دارم. و می دیدم پیروزی ما آن چیزی نیست که در آن کسی شکست بخورد. همه باید با هم کامیاب شویم، اگرچه برخی مژده این کامیابی را دیرتر درک کنند. میر حسین موسوی

از سکوت تا شعارهای رادیکال

goftani — Mon, 30 Nov 2009 09:02:18 GMT

مقیاسه تحلیلی دو حرکت مردمی/ 25 خرداد و 13 آبان

ظهر روز دوشنبه 25 خرداد 1388 به واقع نقطه عطفی در تاریخ اجتماعی– سیاسی ایران خواهد شد؛ تبلور اراده مردمی؛ وارد شدن مطالبات مردم در صحن علنی جامعه؛ زیرا جمعیتی غیر‏قابل انکار در حدفاصل میدان امام حسین تا میدان آزادی گردهم آمدند و در سکوتی باور نکردنی حضور خود را به نمایش گذاشتند. سکوت و آرامشی که همه را متعجب کرد، از رسانه‏های داخلی تا خارجی. روزنامه اعتماد با تیتر خود در 26 خرداد حرکت را اینگونه توصیف می‏کند: (در کمال آرامش) و در متن خبر خود می‏آورد راهپیمایی، بدون حتی سردادن یک شعار یا بی‏نظمی‏ای. به نظر می‏رسد دقیقا نقطه تعجب برانگیز (سکوتی) است که برای این جمعیت معترض به ابزاری برای بیان اعتراضشان تبدیل شده است. در کنار این سکوت نباید جمعیت و توان اجتماعی‏ای که این مسیر را در اختیار خود گرفته بود نادیده گرفته شود. یک نیروی اجتماعی عظیمی که در کنار تهدید‏ها و شایعه‏هایی مبنی بر تیراندازی شدید شکل گرفته بود. در همین حال زیرنویس تلویزیون و مصاحبه‏های متعدد رسانه‏ها مبنی بر عدم صدور مجوز برای راهپیمایی که باعث منصرف شدن عده‏ای از حضور در این حرکت شد.

با همه عدم صدور مجوزها و اخطار‏ها در روز 25 خرداد یک نیروی اجتماعی شکل گرفت و خود را نشان داد؛ اما متاسفانه عکس‏العمل رسانه‏های دولتی و مسئولین نادیده گرفتن این حرکت مردمی بود. رسانه‏های وابسته به دولت نه تنها گزارشی درخور ارائه ندادند بلکه به شدت سعی در وارونه جلوه دادن این جریان داشتند.

این پتانسیل اجتماعی در چند حرکت دیگر نیز خود را نشان داد و اما همچنان رسانه‏های مذکور موضوع را وارونه جلوه می‏دادند! اما یک باردیگر این جمعیت به امید دیده شدن و به رسمیت شناخته شدن حضور پررنگ خود را در راهپیمایی روز قدس نشان داد ولی رسانه‏های دولتی به حذف جمعیت معروف به (سبزها)مبادرت نمود. همان طور که پیش‏تر گفته شد در حد فاصل حرکت 25 خرداد و روزقدس، مردم معترض در چند مناسبت دیگر نیز اعترض‏های خود را در حالی که با گازهای اشک‏آور و باتوم و ... و حتی اخبار کشته شدن و دستگیری عده‏ای مواجه می‏شدند، ابراز کردند.

سبزهای معترض که به دنبال فرصتی برای رخ‏نماییِ توانمندیهای خود بودند و هستند؛ این بار سالروز 13 آبان را انتخاب کردند و دهان به دهان و از طریق رسانه‏های غیر‏رسمی اعلام کردند که در این مراسم حاضر خواهند بود. و اما 13 آبان رسید و تقریبا از ساعت 9 صبح برای مردم کانون‏هایی به عنوان کانون درگیری با نیروهای امنیتی شناخته شد؛ برای نمونه: میدان هفت تیر، دانشگاه تهران، میدان ونک و چند نقطه دیگر در تهران به عنوان محل‏های اصلی درگیری شناخته شد. پلیس و نیروهای ویژه در اکثر نقاط حضور داشتند و درگیری بین مردم و نیروهای ضد‏شورش! در اکثر نقاط شدید و طولانی شد. زیرا عموما و عرفا راهپیمایی 13 آبان تا ساعت 14 پایان می‎‏پذیرفت و این در حالیست که این نیروها تا غروب در کانون های درگیری حضور داشتند؛ و در خیابان‏ها و جلوی دانشگاه دیده می‏شدند.

این حضور طولانی مدت نیروهای امنیتی و شدت خشونت آنها برای معترضان هرچند ناراحت کننده، غیر‏منطقی و غیر قابل پذیرش است اما در لایه‏های پنهان این حضور، یک پیام نهفته‏است و خبر می‏دهد که یک (نیروی اجتماعی) قدرتمند وارد صحنه شده‏است؛ نیرویی که هر چند در رسانه‏های رسمی انکار می‏شود اما وجود دارد و سیستم را به مقاومت واداشته است. در حقیقیت کنشگران اجتماعیِ معترض، خود را با این واقعیت مواجه می‏بینند که دارای قدرتی هستند که می‏توانند این خیل قابل توجه نیروهای امنیتی را به خود معطوف کنند و آنها را ساعت‏ها در خیابان‏ها سرگردان کنند که این خود گویای آن است که یک نیروی اجتماعی قدرتمند شکل گرفته و وجود دارد؛ چه عده‏ای بخواهند و چه عده‏ای نخواهند.

اما در اینجا نکته‏ای دیگر که نباید از آن غافل ماند تغییر روش حرکت اعتراضی از یک جنبش آرام و به تعبیری در کمال آرامش به حرکتی که بعضا خود را با شعارهای (رادیکالی) بروز می‏دهد. این تغییر مسیر را درکنار خط و نشان‏های رئیس پلیس باید گذاشت که نسبت به وجود شعارهای انحرافی اخطار داده بود که این اخطار برای معترضان یعنی برگ برنده. یعنی معرفی عاملی برای تحریک طرف مبارزه؛ واز همین حیث بخشی از معترضان با طرح شعارهایی رادیکال، سعی بر تحریک طرف مقابل خود- نیروهای امنیتی- داشتند که آن نیروها، جمعیتِ معترض را ببیند و عکس‏العمل نشان دهند که این عکس‏العمل شدید یعنی دیده شدن. ولی نه به رسمیت شناخته شدند؛ و نه محترم شناخته شدند. بکارگیری این تعداد نیروی نظامی برای یک راهپیمایی سالانه تنها باعث می‏شود که بر همه کنشگران ثابت شود که نه تنها تعداد معترضین کم نیست بلکه در هر کمیتی که باشند گروهی موثری هستند؛ لذا تا کنون این نیروی اجتماعی صاحب یک برگ برنده دیگر نیز شده است. از طرف دیگر باید گفت عکس‏العمل خشونت آمیز در برابر عمل خشونت‏آمیز شکل می‏گیرد. بکارگیری نیروی ضد شورش برای حرکتی که ذاتا مسالمت آمیز بوده است یعنی القای ناامنی روانی و جسمی در کنشگران و تبعا این کنشگران برای تثبیت روانی خود ممکن است از خشونت‏های زبانی استفاده کنند.

نکته‏ای که مدیران نظامی، امنیتی و رسانه‏ای از آن غافل مانده‏اند این است که این نیروی اجتماعی را نه می‏توان نادیده گرفت و نه می‏توان با دستور و بخش‏نامه برای آن تعیین تکلیف کرد؛ حرکتی در مردم شکل گرفته است که سیال و جاری به راه خود ادامه می‏دهد؛ و نسبت دادن آن به عناصر خارجی به نوعی نادیده گرفتن ماجراست و عکس‏العمل‏های فعلی را درپی خواهد داشت. مسئولین مذکور بایستی این ظرفیت را به عنوان بخش قابل توجهی از مردم محترم بشناسند و آنها را مورد قبول خود قرار دهند و بر اساس قانون متعهد شوند که از جان و مال آنها در هر لحظه حفاظت می‏کنند واگر در مراسم و راهپیمایی‏ها حضور می‏یابند با هدف سرکوب این طیف نخواهد بود؛ سرکوب این جریان تنها باعث انحراف آن از مسیرهای منطقی و قابل کنترل می‏شود و از طرف دیگر، مقاومت در برابر این نیروی اجتماعی برابر است با خودکشی؛ و همراه شدن با آن برابر است با جلب اعتماد مردم.

مسئله : قدرت، مجازات، اختیار

goftani — Sat, 07 Nov 2009 13:46:18 GMT

در زمان دولت نهم، جامعه دانشگاهی با مفاهیم و اعمال مجازاتهایی روبرو شد که تا قبل از آن اگر بیسابقه نبوده باشد کم سابقه است.
دولتیان که همواره اعمال محدودیت را اختیار قانونی خود و مدیریت مجموعه های زیر دست خود میدانستند، سعی بر اجرای آن با سرعت و جدیت خاص خود داشتند. روشن است هیچ یک از اعضای دانشگاه خواهان بی قانونی نیستند و نخواهند بود اما جریان اعتراضها به اجرای این چنینی محدودیت ها زمانی صورت گرفت که اغلب این مجازاتها تناسبی با جرم صورت گرفته نداشتند و حتی به عقیده برخی اصلاً جرمی صورت نگرفته بوده که نیازمند مجازات باشد. مسئولین از کلی گویی های قانون استفاده کردند و اهداف خود را از این طریق دنبال کردند؛ برخی از این اقدامات مانند محرومیت و تعلیق دانشجویان، وارد فضای رسانه ای شد؛ در حالی که برخی دیگر به مانند اخراج دانشجویان غیر بومی از خوابگاه به رسانه ها کشیده نشد.
اخراج دانشجو شاید یک اختیار قانونی باشد؛ اما قانونگذار این اختیار را درباره کسانی که دارای رفتارهای خلاف شئون اجتماعی می باشند تنظیم کرده است، نه برای دانشجویان فعال سیاسی و اجتماعی. نگاه دولت به دانشجویان عمدتاً قیم مابانه و ارباب گونه بوده است؛ بی توجه به آنکه دولت موظف به تأمین خوابگاه و مکانی امن برای دانشجویان است و اجازه ندارد از آن به عنوان ابزاری برای اعمال فشار به آنها بکارگیرد.
این مقدمه برای رسیدن به خبری بود که این روزها همه را به دنبال خود می کشاند. طی چند روز گذشته مجلس شورای اسلامی طرح هدفمند کردن یارانه ها را تصویب کرد؛ لزوم هدفمند شدن یارانه ها مانند لزوم اجرای قانون را کارشناسان دو طیف سیاسی ایران می پذیرند اما اختلاف نظر در چگونگی اجرا، ابعاد و نتایج این اختیار قانونی است و البته تجربه این اختلاف نظر، در چگونگی صرف سرمایه های صندوق ذخیره ارزی و عدم پاسخگویی مسئولان در اذهان باقی مانده است. همانگونه که گفته شده شد به نظر می رسد نگاه دولتمردان به حقوق و امکانات مسلم مردم نگاه خاصی است؛ مثلاً همواره در این سالها این سوال بی پاسخ مانده است که آیا به صرف ابراز ارادت و ارسال نامه باید از کمک های ریاست جمهور بهرمند شد؟ مگر رئیس قوه مجریه طبق قانون رئیس جمهور همه ملت ایران -فارغ از گرایش فکری- نیست؟
نکته بحث برانگیز لایحه دولت و مصوبه مجلس این است که نتیجه انتقال این حجم قابل توجه از سرمایه متعلق به مردم به صندوقی که نظارت آن را دولتمردان بر عهده دارند چه نتایج و تبعاتی را دربرخواهد داشت؟ آیا به ابزاری برای اعمال محدودیت تبدیل نخواهد شد ؟ روشن است که تجمع این ثروت عظیم میتواند قدرتی به دولت بدهد و به یک امر چالش برانگیز برای جریانها و فعالان سیاسی و اقتصادی و ...تبدیل شود.
فعالان، همواره با این واهمه روبرو هستند که به دلایل غیرموجه از حقوق و -در این جا -از یارانه هایی که تا دیروز حق مسلم و غیر قابل سلبشان بوده، محروم گردند لذا برای حفظ حیات اقتصادی خود از فعالیت فکری صرفه نظر خواهند کرد. تجمع این چنینی ثروت و قدرت باعث می شود که توازن قدرت در ساختار سیاسی – اجتماعی از بین برود و نظام از اهداف مردم سالارانه خود فاصله بگیرد.
روشن است که مسیر کشوری که جمهوری و اسلامی است نباید در جهتی باشد که چشمان مردم به مساعدتهای دولت دوخته شود و هر از چند گاهی در صفهای طویل، حاضر شوند و پس از آنکه کمک دولت را دریافت کردند، لبخندی تلخ بر لب خود ظاهر کنند و اظهار رضایت قلبی کنند تا مبادا فردا از همین حق خود نیز محروم شوند و یا مبادا با انتخاب فردی از دیگر جریانهای سیاسی و یا شخصیتهای منتقد دولت به دست خود باعث شوند، در این مساعدت ها تغییری ایجاد شود و زندگی به آنها سخت شود و در نتیجه نقد را به نسیه ترجیح میدهند.

کدام فلسفه اسلامی؟

goftani — Mon, 19 Oct 2009 13:50:47 GMT

آینده علوم انسانی و بالاخص علوم اجتماعی دانشگاهی ایران این روزها به یکی از مهمترین چالش های فکری اهالی حوزه و دانشگاه تبدیل شده است. در واقع طرح مسئله می تواند بدین شکل باشد که علوم انسانی(بالاخص علوم اجتماعی) باید مبتنی بر فلسفه اسلامی بازخوانی و این مبنا بازتولید شوند. طرح این مباحث که پیشتر در ابتدای انقلاب نیز مطرح شده بود، باعث یک وقفه در مسیر رشد حوزه و دانشگاه شد. و بعضا موجب تصور رابطه تقابلی بین اهالی حوزه و دانشگاه شد.

اکنون در ذیل به دنبال یک سوال اساسی خواهیم بود؛ که اساسا ما با کدام فلسفه اسلامی می خواهیم خوانشی جدید و یا حتی تولید علمی به مثابه علم اجتماع داشته باشیم؟

کوتاه سخن آنکه در یک نگاهی گذرا و اجمالی به سیر اندیشه و فلسفه اسلامی ما همواره با افول فلسفه اسلامی بالاخص در دروان معاصر- بعد از انقلاب اسلامی - مواجه بوده‏ایم. فلسفه اسلامی که حیات خود را در آغاز، از خوانش‏های جدیدی از فلسفه یونانی آغاز کرد؛ بدون اینکه به تخطئه این جریان بپردازد؛ در نهایت به جایی رسید که در دوران شکوفایی تمدن اسلامی، خود صاحب جریان فکری شد؛ اما این رشد با افول تمدن اسلامی کاهش پیدا می‏کند و معدود متفکری پس از آن دیده می‏شود؛ مثلا یکی از جریان سازترین فیلسوفان اسلامی معاصر-بعد از انقلاب مشروطه- را می توان آیت الله سید محمد حسین طباطبایی(زادهٔ ۱۲۸۱ ه.ش.- درگذشتهٔ ۱۳۶۰ه.ش.) اشاره کرد که به خوانش آثار ملاصدرا پرداخت و البته خود به نوعی صاحب جریان شد؛ در کنار ایشان حضرت امام خمینی(ره) دیده می‏شود که علاوه بر ایجاد جریانی نوین در حوزه‏های علمیه توانست شاگردانی چون شهید مطهری و جوادی آملی‏، نوری همدانی، مصباح یزدی و غلامحسین دینانی و بسیاری دیگر از روحانیون و بزرگان صاحب فکر و منصب امروز اشاره نمود. اما یک گسستی فکری در حوزه های علمیه بعد از انقلاب اسلامی آغاز می‏شود؛ که دیگر نه تنها کسی نمی تواند جریان سازی‏ای در فلسفه به مانند علامه طباطبایی و امام خمینی داشته باشد، بلکه سیستم از پرورش قاریانی به مانند مرتضی مطهری نیز ناتوان دیده می‏شود و در واقع وارثانی از دانش گذشته بجا نمانده است. از بین رفتن چهره‏هایی حتی به مانند مطهری-که تنها قاری فیلسوفان گذشته بود- جریان های فکری را با این نقیصه مواجه می‏کند که حوزه‏ های فکری و فلسفی اسلامی- ایرانی در هضم و تحلیل جریان‏های روز دنیا به مانند چسیتی و فلسفه فمیسنیم ،گسترش ارتباطات ،تکولوژی و ... با مشکل مواجه شده اند. عدم انتشار مقالات و نوشته‏های موثر نشان از این خلاء در حوزه‏های عملیه است.

اما اکنون که بیش از سی سال از انقلاب اسلامی می‏گذرد؛ حوزه‏های علمیه ما در تولید عالمان برآمده از حوزه ناتوانی نشان داده‏اند؛ باید توجه داشت که رشد حوزه در سال‏‏های قبل از انقلاب در شرایطی بروز می‏کرد که عالمان حوزه همواره با ترس و وحشت امنیتی روبرو بودند. این ترس در حالی بود که در خود حوزه نیز پذیرش مفهومی به نام فلسفه با چالش مواجه بود؛ حال که شرایط فکری حوزویان و امنیتی برای رشد عقاید مذهبی و اسلامی مناسب شده است، ما از تولید متفکران جدید حوزوی ناتوان بوده ایم. زیرا ما در این سال‏ها حتی یک حوزوی برآمده از حوزه معاصر نمی‏بینیم؛ وتماما شاگردان بزرگانی چون امام خمینی و علامه طباطبایی بوده اند.

لازم به ذکر است که ناتوانی در تولید علم نه تنها در حوزه وجود دارد بلکه جامعه دانشگاهی ما را نیز رنج می دهد؛ شاید یک علت کلی این نقیصه نبود آزادی و امنیت دانش برای انباشت دانش و تجربه است بدین معنی که فضا برای انباشت سرمایه های علمی و یا محک زدن دانش مهیا نشده است.

به پاسداشت کرامت انسانی

goftani — Wed, 07 Oct 2009 18:17:18 GMT

ساده می گویم.

شاید نوشتن پستی با دیگر مصالب وبلاگ همخوانی نداشته باشد.

اما زمانی که تصویر سعید حجاریان و سید محمد خاتمی را در صفحه اول روزنامه اعتماد دیدم، حس غریبی داشتم.با خود گفتم که این ستایش کرامت انسانی است، ستایش اندیشه و انسان بودن.

و نا خود آگاه یاد میر حسین موسوی افتادم که گفته بود:(...اتفاقا اینجانب آخرین جمعه از رمضان امسال را در میان کسانی حاضر شدم که جمعی از آنان با مشت‌های گره کرده به پیشوازم آمده بودند و برایم آرزوی مرگ داشتند. در مسیر پرهیاهویی که بایکدیگر همراه شده بودیم سیمایشان را مرور می‌کردم و می‌دیدم‌ که آن چهره‌ها را دوست دارم. و می دیدم پیروزی ما آن چیزی نیست که در آن کسی شکست بخورد. همه باید با هم کامیاب شویم، اگرچه برخی مژده این کامیابی را دیرتر درک کنند.)

به راستی که در این راه هیچ کس شکست خورده نیست. هیچ کس.چه آنانی که تنها مشت هاشان را علیه موسوی گره کرده اند و چه آنانی که جسم سعید حجاریان را هدف گلوله ها قرار داده اند و آنانی که این روزها اصلاحات را هدف قرار داده اند. هیچ یک از آنان شکست خورده نخواهند بود.

اقلیت قدرتمند!!

goftani — Thu, 24 Sep 2009 10:16:28 GMT

چرا اقلیت ۳۳۳ هزار نفری ترسناک است ؟

• لاریجانی، رئیس قوه مقننه کمتر از24 ساعت پس از مطرح شدن ادعای کروبی درباره تجاوز به زندانیان، مدعی شد اظهارات او کذب است.

• هیئتی سه نفره برای بررسی ادعاهای کروبی تشکیل شد.

• هیئت سه نفره، پس از بررسی اظهارات کروبی این اظهارت را دروغ خواند.

• رئیس قوه قضائیه خواستار پاسخگویی کروبی درمورد ادعاهای خود شد.

• محسن اژه ای در گفت گوی خبری شبکه دو به تفصیل علیه اظهارات کروبی سخن گفت.

• بخش خبری 20:30 ، به بررسی گفته های کروبی و رد آنها پرداخت.

• روزنامه های حامی دولت، خواستار محاکمه کروبی شدند.

• روزنامه اعتماد ملی، وابسته به حزب اعتماد ملی توقیف شد.

• .....

اینهمه تکذیب، طی چند روز، در پاسخ به اظهارات فردی است که بر اساس نتایج اعلام شده انتخابات، در اقلیت محض قرار دارد و به عبارتی، مقبولیت و اعتبار ادعاهایش کم است!!

موضوع بحث اینست که چرا گفته های کروبی با 333 هزار و635 طرفدار، میتواند تا این حد در اذهان مردم موثر باشد، در حالی که علی لاریجانی نماینده قم و رئیس مجلس با رأی بیش از460 هزار -در انتخابات مجلس در این استان- نمی تواند اثرگذار باشد و یا محسنی اژه ای که بیش از سه سال وزیر اطلاعات دولتی بود که خود را برآمده از مردم و دارای جایگاهی بالا در میان مردم می داند، قابلیت این اثرگذاری را ندارد؟! جناح اکثریت باید بارها به تکذیب ادعاهای سران اقلیت بپردازند تا بتوانند نظر مخاطبان را جلب کنند.

از طرف دیگر روزنامه های دولتی که خود را دارای24 میلیون طرفدار می دانند، توانایی به کرسی نشاندن حرف خود را ندارند! تناقض اینجاست که مهدی کروبی، بدون رسانه و با رأی کمتر از500 هزار در سراسر ایران باور می شود. چرا24 میلیون و نیمی که ظاهراً به جناح اکثریت اعتماد کرده اند، این اعتماد را بروز نمیدهند؟ چرا این اقلیت اینقدر مهم و تاثیرگذار است؟ اذهان عمومی به کدام طیف اعتماد بیشتری نشان داده است؛ طیف به ظاهر اقلیت اما قابل اعتماد؛ و یا طیف اکثریت و در تکاپوی جلب اعتماد عمومی؟

در این بخش به طرح یک پرسش خواهم پرداخت:

چرا باید در اذهان مردم جامعه ای که قوانین اسلام در آن جاری است، این آمادگی و پذیرش ذهنی وجود داشته باشد که رخ دادن این قبیل اتفاقات ممکن باشد و محال نباشد؟ حتی اگر این ادعاها باطل و شایعه نیز باشد به واقع باید پذیرفت که وجود آمادگی ذهنی در جامعه نسبت به پذیرش شایعات غیر قابل چشم پوشی است؛ و باید ابعاد آسیب شناسانه آن بررسی شود.

3
حافظه تاریخی ما نشان می دهد همه ی آنچه که از جانب مسئولین تکذیب شده، کذب نبوده است؛ برای نمونه:

خبر سوء نیت معاونت دانشجویی دانشگاه زنجان نسبت به یک دختر دانشجو پیچید که ابتدا همه، آن را تکذیب کردند، اما انتشار مستندات، سکوت مسئولین را شکست و معاون دانشجویی برکنار شد و ماجرا پایان یافت....

ارتکاب عمل خلاف عفت در دانشگاه به عنوان پایگاه فرهنگ، اخلاق و علم و در دفتر معاونت دانشجویی دانشگاه همان قدر دور از ذهن و غیر قابل پذیرش است که در زندان ها و بازداشت گاه های یک کشور اسلامی. حال وقوع یک عمل غیر اخلاقی در دانشگاه و پایگاه فرهنگ، ذهن را برای پذیرش وقوع آن در زندان های در بسته و مخوف آماده می کند.

در پایان می توان گفت ما با دو طیف روبرو هستیم:

طیفی که مورد اعتماد مردم است؛ اما در اقلیت! و مردم ادعاهایش را می پذیرند و حوزه های اخلاق و عفت را ارزشمند می دانند؛ و در طرف دیگر، سرانی که در اکثریت هستند اما به سختی اعتماد مردم را به خود جلب می کنند و برای آن تقلا می کنند.

تخریب نهادهای مورد اعتماد مردم، به طور قطع صدمات شدیدی به جامعه وارد می کند؛ اما این تخریب از جانب عده ای، نه تنها به نهادها محدود نشده است بلکه نسبت به سران درون نظام در اقلیت- اما موثر- نیز اعمال می شود؛ به این ترتیب، فردا روز مردم نه به نهادها اعتماد دارند و نه به سران درون نظام.

با این اوصاف، راه حل خروج از بحران و کاهش هزینه های در حال تحمیل به سیستم اجتماعی، به کارگیری نیروهایی است که مردم به آنها اعتماد دارند و حرفشان را می پذیرند.

درج شده در سایت نیم نما

حق لب تاپ یا وکیل؟

goftani — Wed, 02 Sep 2009 12:47:18 GMT

محد علی ابطحی از چهره های اصلاح طلبی است که به شوخ طبعی شهره است؛ابطحی تاکنون بیش از 71 روز در بازداشت بوده است. وی که معاون سید محمد خاتمی و از اعضای مجمع روحانیون مبارز است در پی حوادث بعد از انتخابات ریاست جمهوری بازداشت شد و بعد از گذشت روزهای متمادی از اولین روز بازداشتش با خانواده اش تماسی کوتاه داشت و مابقی روزهای قبل از آن در بی خبری مطلق از وی به سر برده شد. بعد از گذشت چند روز در برابر بهت و بی خبری همگان و حتی خانواده وی، دوست داران اصلاحات چهره پریشان وی را در جلسه دادگاهش دیدند و کمی از وضعیت عمومی وی مطلع شدند. دادگاهی که حتی اجازه در اختیار گرفتن وکیل را به ابطحی نداد؛ در حالیکه داشتن وکیل، حق متهم است و قانون اساسی نیز این مهم را در خود بیان کرده است. ابطحی که تا چند روز گذشته از کمتر حقوق قانونی خود بهره مند بود و به ندرت تماس و ملاقاتی داشت؛ این روزها مرتبا وبلاگش را بروز می کند. سیاستمداران هم از جمله کسانی هستند که اگر وبلاگی بنویسند، به روز شدن آن توجهات مخاطبان سایبر را به خود جلب می کند.

محمد علی ابطحی این روزها وبلاگش را در زندان به روز می کند؛ زمانی که دیدم ابطحی وبلاگش را در زندان به روز می کند به یاد نظریه ای افتادم که در آن گفته شده بود؛ با رشد رسانه ها و ارتباطات مفهوم اشتراک مکانی از بین می رود این یعنی لزومی به اشتراک مکانی وجود ندارد که شما در بانکی در تهران باشید تا بتوانید قبض تلفن خود را بپردازید و شما می توانید در اهواز باشید و از طریق اینترنت این پرداخت را انجام دهید. این یک مثال ساده شده از این نظریه است.

ابطحی در اولین مطلبش در زندان به طور قطع نکاتی را که به نظر خودش از همه مهم تر است ذکر کرده است که جالب توجه است؛ وی ابتدا رابطه اش را با مسئولان زندان از بازجو تا دیگران را خوب توصیف می کند تا حدی که ابراز می کند که به وی اجازه می دهند با لب تاپ شخصی ای، که در دوران بازداشتش در تفتیش از خانه اش آورده بودند بتواند، وبلاگش را به روز کند!! ابطحی آورده است که بر حرف های دادگاهش مصر است و می نویسد انتخابات سالم بوده است. وی در دومین مطلبش هم بر این امر اصرار می ورزد و می گوید: (هیچوقت هم اعتراف در زندان را قبول نداشتم و بارها علیه این کار مطلب نوشتم. من در دادگاه استدلال‌هائی برای شرایط بعد انتخابات ارائه کرده بودم که باورم بود ).

در تمامی مطالب ابطحی، وی ادعا کرده است که شرایط بازجویی، زندان و انفرادی و ... بر وی سخت نیست و فقط سختی هایی که یک زندان دارد بر وی می گذرد. نه شکنجه ای، نه تهمتی و نه فحاشی. تکرار و تایید گفته هایی که در مصاحبه مطبوعاتی بعد از دادگاهش گفته بود. ابطحی توصیفاتش را تا به جایی ادامه می دهد که مخاطبش متحیر می ماند، باید لحن جدی نوشته را باور کند و یا ذات شوخِ ابطحی را؟ وی در آخرین پستش می آورد: (حالا که به یک جای دیگر منتقل شدم. اطاق بزرگی دارد با تلویزیون و حیاط 100 متری که بدون چشم بند میشود در آن قدم زد ) و در ادامه اش می نویسد : (موقع افطار هم دیدم که درِ حیاط با تشریفات ویژه اش باز شد و محمد عطریان هم آمد و افطار را با هم خوردیم ولی بعد افطار بردندش. آی چسبید) !! وی در مطلب اولش هم اشاره می کند که در کنار بازجویی است که با هم (خیلی دوست) هستند.

آقای ابطحی از شما می خواهم فرصت را غنیمت بشمارید و حالا که توانسته اید با اینان که( دوستشان) هم داری گفت و گویی انجام دهی، برای آنها توضیح بدهی که چرا مردم حرفشان را باور نمی کنند و شما مجبوری در وبلاگت به جای اینکه از خاطرات شیرین و خوشی هایی که این روزها در زندان داشته اید بنویسید و یا افکار دوران تنهاییت را برای مخاطبانتان بازگو کنید ؟؟ برایش استدلال کنید که در این سال ها چه شده است که باید مرتبا عباراتی مشخص را تکرار کنید تا به دستگاه قضا و اطلاعات-امنیت اعتبار بخشید؟ برای آنها تحلیل کنید که چرا اعتماد به دستگاه قضا از بین رفته است؛ چرا مردم اعترافات را باور نمی کنند تا شما مجبور شوید بارها بر ادعاهایتان پای بفشارید و آن را برآمده از ذهن خود بدانید و به این مهم برسید که چرا باید در نظام جمهوری و یک نظام اسلامی شائبه شکنجه و شرایط نامطلوب در زندان ها وجود داشته باشد؟ جناب آقای ابطحی رسیدن به این نقطه یکی از آرمان های اصلاح طلبان است و شما به عهدتان با اصلاحات وفادار باقی بمانید.برای آنها بگویید که این بی اعتمادی صدمات جبران ناپذیری می زند؟ برای آنها بگویید که این بی اعتمادی از کجاست، از بی تفاوتی دستگاه قضا نسبت به رد صلاحیت های شبهه برانگیز متعدد در انتخابات های متعدد است؟ یا این حس بی اعتمادی عمومی برآمده از بررسی پروندهای مطبوعات است؟ و یا در بررسی اتهامات متهمان کوی دانشگاه و یا در چگونگی بررسی پرونده های قضایی- اطلاعاتی قتل های زنجیره ای است؟

اصلا اینکه از شما می خواهند در دادگاه و مصاحبه و وبلاگت چنین بگویی خود گویای آن است که کدام طیف در بین مردم جایگاه بیشتری دارند .

اما ای کاش آقای ابطحی به جای لپ تاپ این بازجو های دوست داشتنی اجازه می دادند که شما سال ها به این نظام و مردم خدمت کرده اید، از ابتدای بازداشتتان خانواده خود را به راحتی ملاقات می کردید و قبل از آنکه در دادگاه لب به سخن بگشایید کنید و مسئولیت های حقوقی بر خود تحمیل کنید، وکیلی برای خود داشته باشید.

این نکات از آن حیث مطرح شد که به نظر، آرامش بخشیدن به خانواده و دوستان، در زیر شایعات گوناگونی که این روزها گفته می شود و از طرف دیگر، داشتن وکیل نه تنها معقول تر از داشتن لپ تاپ در زندان است؛ بلکه حق قانونی یک متهم سیاسی است.

آیا حمله کنندگان به کوی شناسایی خواهند شد؟

goftani — Sat, 29 Aug 2009 06:32:53 GMT

بخش اول

چهارمین جلسه محاکمه متهمان جریان های اعتراضی دهمین انتخابات ریاست جمهوری ایران برگزار شد. در این جلسه بسیاری از سران اصلاح طلب حضور داشتند و علیه آنان کیفر خواستی تنظیم شده بود که قرائت شد. فارغ از ابعاد حقوقی این قبیل دادگاه ها،در این کیفر خواست ها به طور مشخص، سران اصلاح طلب به برنامه ریزی به منظور ضربه زدن به نظام متهم شده اند و ما بقی متهمان نیز که از جوانان و دانشجویان و مردم عادی هستند؛ و به تعبیر اعترافات خودشان و کیفر خواست ها فریب خورده اند! این دسته ادعا می کنند بعد از انتخابات به عبارتی تحت جو به وجود آمده ( توسط سران اصلاحات) جوگیر(عبارتی که در اعترافی آمده بود) شده بودند.در هر صورت، هر دو دسته امروز به عنوان متهم شناسایی و دستگیر شده اند.

بخش دوم

اولین جریان رسمی اعتراضات در روز 25 خرداد صورت گرفت؛ دقیقا در بامدادِ همان روز به خوابگاه های دانشجویی تهران و اصفهان حمله شد و البته برد رسانه ای بین المللی زیادی داشت. در همان روزها ریاست دانشگاه تهران، وزیر علوم، ریاست مجلس شورای اسلامی و ... همه وعده پیگیری و برخورد با عناصر و عوامل حمله به کوی دانشگاه را دادند!

حال ما شاهد این نکته هستیم که عناصر اطلاعاتی- امنیتی کشور تاکنون توانسته اند، اسناد مربوط به بیش از 300 نفر از عاملان اغتشاشات خیابانی پس از انتخابات را شناسایی و به دادگاه معرفی کنند. اینکه اینان توانسته اند در میان جمعیتِ میلیونیِ بین حدفاصله آزادی تا انقلاب، چند نفر خاطی را شناسایی کنند جای بسی خوشحالی دارد!! اما نکته اساسی اینجاست که چگونه است، این عناصرِ اطلاعاتی – امنیتی خبره هنوز نتواسته اند نیروهایی را که تا این حد قدرتمند هستند که خیابان امیر آباد را در اختیار خود گرفته و به خانه های دانشجویان جوان تجاوز کرده اند را شناسایی کنند و حتی آن ریش تراش تاریخی و معروف هم دزدیده نشد! مگر همان رسانه های بیگانه، حادثه تجاوز به کوی دانشگاه را بر بردهای خبری خود نبردند و به تخریب نظام نپرداختند؟

در طی حوادث اخیر، نیروهای امنیتی می توانستند اطلاعات خود را از تجمعات اعتراضی، به واسطه شبکه هایی که همگان به آن دسترسی دارند مانند تویتر و فیس بوک دریافت کنند؛ اما این نیروهای پر تعداد متجاوز از چه شبکه هایِ ارتباطی خارج از کنترل استفاده می کنند؟

ظاهرا قدرت این نیرو های ناپیدا بسیار زیاد است که با دسته های چند صد نفر به جایی هجوم می آورند و آن جا را ویران می کنند و هیچ عکس و فیلمی از چهره آنان یافت نمی شود که رسانه ملی، دور آن خطی قرمز بکشد و آن را به نمایش بگذارد؟! اما این قدرت زیاد این نیروی غیر رسمی و پنهان از چشمان نیروهای اطلاعاتی- امنیتی این نگرانی را ایجاد می کند که، مبادا فردا یکی از پایگاه های اصلی نظام، به مانند پادگان های نظامی و ... هدف آنان باشد و کودتایی خونین به راه بیفتد؟! به راستی اینان کیستند که نه رئیس مجلس می تواند آنان را پیدا کند و نه وزیر علوم و نه ریس دانشگاه و نه به تعبیر فرهاد رهبر ریاست شورای عالی امنیت ملی؟

حالا در پایان یک سوال باقی می ماند کمتر از یک هفته دیگر به بازگشت دانشجویان دانشگاه تهران به خوابگاهایشان باقی مانده است؛ چه تضمینی وجود دارد که اینان که گویا خوابگاه ها نقطه هدف آنان است بار دیگر به این مکان حمله ور نشوند؟ چه کسی با اینان می تواند ارتباط برقرار کند و ضمانت های لازم را از آنها بگیرد؟؟

آیا شرایط علنی شدن اعتراضات به نفع مردم است ؟

goftani — Sun, 16 Aug 2009 10:06:18 GMT

در ابتدا قصد دارم به این پرسش پاسخ خودم را بدهم که آیا شرایط پیش آمده به نفع مردم است یا نه ؟

هر چند که در بخش نظرات مطلب قبل نظرم را مطرح کردم؛اما در تکمیل آن لازم بگویم که به نظرم این پرسش را دو گروه طرح می کنند:

گروه اول کسانی هستند که معتقدند مطالبات آنها توسط ساختار سیاسی فعلی برآورده نخواهد شد بنابراین تفاوتی نخواهد داشت که این فعالیت ها ادامه داشته باشد یا خیر؛ زیرا آنها اعتقاد و اعتمادی به کارآمدی نظام ندارند.

گروه دوم هم کسانی هستند که معتقدند این جریان اعتراضی توسط عده ای انگشت شمار هدایت می شود و مردم بازیچه قرار گرفته اند و یا به عبارت دیگر منفعتی برای مردم نخواهد داشت؟

به نظرم گروه اول کسانی هستند که اختلاف نظر با سردمداران اعتراض ها مانند کروبی و میر حسین موسوی دارند؛ زیرا آنها بر خلاف رهبران اعتراضات خواهان تحولات ساختاری اساسی در سیستم فعلی هستند؛ که به نظرم هزینه های بسیار زیادی را بر جامعه تحمیل خواهد کرد و البته توضیحات مفصلی در جای خود دارد.

اما درباره گروه دوم باید گفت که طرح این مبحث نیاز به این دارد که ما به درک این نکته مهم پی ببریم که معترضان فعلی برآمده از چه طبقه ای هستند ؟ و جنس مطالبات متعلق به کدام طبقه است؟ و در نهایت طلب شدن این مطالبات چه نیازهایی را از کل جامعه و دیگر طبقات محقق می کند؟

بر اساس مشاهدات معترضان فعلی طبقه متوسط و بالای شهر نشینی هستند که عموما در نواحی مرکزی و پایتخت ایران زندگی می کنند. این مهم مبتنی بر نظرات جامعه شناسان است. اینان کسانی هستند که به تعبیر عده ای بازیچه قرار داده شده اند.اما آن کسانی که به تعبیری جریان را خط دهی می کنند همه آن سوالات فوق درباره رهبران این جریان نیز صادق است.

این که جریانی توسط عده ای خط دهی شود اتفاقا نکته ای مثبت است زیرا، اعتراضات را با شورش متمایز می کند. اما نکته قابل بحث ، مفید فایده بودن این مطالبات برای مردم است؟!

در ابتدا در این جا هم اشاره می کنم که همچنان معتقدیم جریان های اخیر موجب می شود که مطالبات مردم به رسمیت شناخته شود و آن را به بیگانگان نسبت ندهند؛ شما توجه داشته باشید در تاریخ چند سال اخیر ما چند جریان کاملا مردمی داشته ایم که در نهایت آن را به بیگانگان نسبت داده شده است.من در ادامه به چند نمونه اشاره می کنم:1-اعتراض معلمان درباره حقوقشان در اصفهان و تهران و.... 2- سندیکای اتوبوس ران های تهران 3- نویسندگان وبلاگ ها 3- فعالان حوزه زنان و .... همگی موارد مذکور در نهایت به عوامل بیگانه نسبت داده شد و با یک توبیخ و ... صورت مساله پاک شد این اعتراضات جدا از اعتراضاتی به مانند بسته شدن روزنامه ها و سانسور و فیلترینگ و ....است که گفته می شود اینان دردهای قشر مرفه است نه کل جامعه و البته این ادعا نیز جای بررسی دارد. به نظرم باید ما به این نکته پی ببریم که کسانی که جریان را خط دهی می کنند چه کسانی هستند؟ایا اینان همان اساتید دانشگاه ها- تا جایی که من اطلاع دارم- از جامعه شناسان صاحب نام ایران نیستند؟ ایا این اساتید از نخبگان جامعه ما نیستند که برخی سیاست مداران ما به مانند میر حسین موسوی و خاتمی و ... از نظرات آنان استفاده می کنند؟ ایا این اساتید نمی توانند راه بهبود جامعه را شناسایی کنند ؟ اینان نمی توانند مطالبات اصلی و پنهان شده در پشت مطالبات روزمره را شناسایی کنند و راه دست یابی و تحقق آن را نشان دهند؟؟

بازهم توجه داشته باشید که ممکن است نتایج اعتراضات روزهای گذشته مثلا تا پایان امسال مشخص نشود اما در یک بازه زمانی نتایج خوبی خواهد داشت.ذکر این نکته لازم به نظر می رسد که مطالبات جامعه روشنفکری (که به نظر می رسد انگشت خط دهی جریان به سمت انان است)تنها فضایی است که در آن نهادهای مدنی رشد داشته باشد؛ امری که عده ای به روشنی با ان مخالفت می کنند؛ مثلا در کیفر خواست دوم بارها جریان هایی به مانند NGO ها ،تشکل های دانشجویی، احزاب ، گروه های فعال زنان و ... در یک طرف اتهام بوده اند؛ نقطه اختلاف نظر همین جاست که عده ای معتقد به رشد نهادهای از درون مردم(نهادهای مدنی) جهت سازمان دهی و قالب دهی به مطالبات مردم است. نهادهای مدنی موجب می شود تشویش بر آمده از تنوع آراء به حداقل خود برسد و مردم به صورت کاملا رسمی مطالبات خود را از دولت خود بخواهند؛ با شکل گیری این مراکز دولت نمی تواند خود را تنها سخنگوی مردم بداند بلکه مردم به صورت سازمان دهی شده و توسط این نهادها نسبت به رفتار دولت موضع گیری می کنند.مردم اولا می خواهند انها محور مسائل واقع شوند.

حالا نگرانی جامعه شناسان ظاهرا از دو چیز است:از شکاف ناشی از شر ایط به وجود آمده و دوم رشد خشونت

توضیحات موارد فوق به عهده خود عزیزان است اما این یک حقیقیت روشن است که اگر مردم مجرایی حقوقی و قانونی برای بیان مطالبات خود نداشته باشند و مردم دچار یأس از مسئولین خود به منظور برآورده شدن مطالباتشان ممکن از ابزارهای خشونت برای بیان خواسته هایشان استفاده کنند؛این نقطه خطرناکی است که کشور به سمت آن در حرکت است.